شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : البته ظن باينكه حيوان مهزول نيست كافى مىباشد اگرچه بعدا معلوم شود كه وى اشتباه كرده و حيوان مهزول بوده . شارح ( ره ) مىفرماين : لازم بتذكر است در صورتى ظن مزبور كافى است كه مدرك آن نظريه اهل خبره و اشخاص متخصّص باشد چه آنكه در اين نوع موارد غالبا تحصيل علم بسى مشكل بلكه متعذر است لذا اگر با حصول ظن حيوان را خريد و پس از ذبح معلوم شد كه مهزول بوده همان مجزى بوده و مكلف به تهيّه حيوان ديگرى نيست زيرا وى موظف بوده كه به ظنش عمل كند و بديهى است كه عمل به وظيفه مبرء ذمّه مىباشد . قوله : و يكفى فيه الظن : ضمير در [ فيه ] به [ غير مهزول ] راجع است . قوله : لتعذر العلم به : ضمير در [ به ] به عدم هزل عائد است . قوله : فمتى ظنه كذلك : ضمير منصوبى در [ ظنه ] به حيوان عائد بوده و مقصود از كذلك غير مهزول بودن مىباشد . قوله : و ان قلّ : ضمير فاعلى به [ شحم ] برمىگردد . قوله : لتعبده بظنه : ضميرهاى مجرورى به [ ذابح ] عائد هستند . متن : بخلاف ما لو ظهر ناقصا ، فإنه لا يجزئ لأن تمام الخلقة أمر ظاهر فتبين خلافه مستند إلى تقصيره .